จริงๆ แล้วไม่มีอ่าไร แค่อยากจะ บันทึกไว้ในความ ทรงจำ

ว่าทำไมผมต้องไปนั่งในแมค ถึง 5ชั่วโมง

ผมเองก็ไม่รู้ว่าเกิดอ่าไรขึ้น แต่ที่แน่ๆ

มีสิ่งนึ่ง ที่ผมรับรู้ได้ ผมรู้ว่า . . . . .

. . . . . .

ผู้หญิง สามารถพูดได้ ตลอด 5 ชั่วโมง

แต่ผมไม่รู้นะ ว่า ผู้หญิงจะพูดได้ ด้วยรอยยิ้ม ตลอดเวลาขนาดนี้

ปรกติที่บ้าน แม่ ถ้าจะพูดขนาดนี้ คงเป็นบ่นแล้วละ

ผมจ้องมองไปที่ปาก ของเธอ เวลาพูด มันขยับอย่างรวดเร็ว

ผม มองไปที่ หว่างคิ้ว ของเธอ เพื่อ ไม่ให้จ้องกับ ตา ของเธอตรงๆ

กันการสะกด จิต ด้วยตาที่ไม่มีแว่น ^^"

ผมมองว่าเธอเป็น "ผู้หญิงที่ไม่ใส่แว่นที่ดูดีที่สุดคนนึง"

. . . . . . .

จริงๆ แล้ววันนี้ เธอออกมานั่ง เปลียนอารมณ์ทำงานจากที่บ้าน มาเป็นแมค

เธอเป็นคน เขียนฟิค แต่ไม่ใช่ฟิค วายนะ เป็นฟิค ธรรมดาแต่ไม่ธรรมดา

เพราะว่าเธอเขียนมันทั้งหมดเป็น ภาษาอังกฤษ

ผมเองก็คงช่วยเธอไม่ได้ในเรื่องภาษา แต่ว่าถ้าเป็น ข้อมูลและการวางเนื้อหา คงทำได้

แต่ทว่า ไหง ไปๆ มาๆ เธอปิดโน๊ตบุค  แล้วมานั่งเม้าส์ แหลก แบบนั้นละ

แต่ถึงยังไงก็เถอะ ดีจังเลย ที่วันนี้ได้เจอเธอ

เอ้ แว่นละ!!!

อย่าถามว่าทำไมเค้าไม่ใส่แว่น

อย่าถามว่าทำไมเค้าใส่เสื้อแดง

แว่นหาใส่กันได้

เสื้อเปลี่ยนสีกันได้

แต่จะเปลี่ยนให้เธอมาชอบเรา นี่สิ ยังไงดี

ป.ล. เน่าจริงๆ เอนทรีนี้ ยังไงอย่าลืม แวะไปที่       สารบัญ(Content)