หัวข้ออาจจะดูไม่ตรงกะเนื้อเรื่องซักเท่าไรแต่ว่าเพื่อให้เหมือนกับว่าเป้นการเขียนภาคของการได้เฝ้าคนใข้ที่โรงพายาบาล ซึ่งความรู้สึกนั้นต้องยอมรับว่าต่างกันราวฟ้ากะเหว ความสิ้นหวังกะกำลังในที่เอ่อล้น....

จากที่บางคนอาจจะได้ทราบแล้วว่าอาม่าผมนั้นหกล้มทำให้ต้องเข้าโรงพายาบาล ซึ่งผมต้องขอเอ่ยนามโรงพายาบาลแห่งนี้(มันไม่ใช่เรื่องเสียหายเหมือนเรื่องที่แล้วเลยเปิดเผยชื่อโรงบาลได้) โรงพายาบาลยันฮีครับ หลายๆท่านว่าทำไมหกล้มแล้วต้องไปยันฮีละ มันเป็นโรงพายาบาลเสริมความงามไม่ใช่หรือ- -* นี่ละครับทำให้ความรู้สึกของผมที่มีต่อโรงพายาบาลนี้ต่างออกไปมาก เริ่มแรกที่ได้ก้าวเข้าโรงพายาบาลนี้ คุณก็จะเจอกับกองทัพพายาบาลสาวๆ ที่มาคอยต้อนรับขับสู้อย่างสุดความสามารถ

คือทำไมถึงเป้นกองทัพหรือครับ คือเมื่อคุณก้าวเข้าไปในตัวโรงพายาบาลนั้นคุณจะพบกับศูนย์ให้คำปรึกษาด้านความงามโดรจะประกอบด้วยสาวงามที่จะมาคอยแนะนำว่าคุณควรจะทำหรือเสริมความงามที่ส่วนไหนแต่นอนครับคนจะให้คำปรึกาด้านความงามมันก็ต้องสวยเป็นพิเศษส่วนนี้ให้คะแนนเต็มครับ*0*

จากนั้นนี่ด้านขวาจากทางเข้าจะเป้นห้องฉุกเฉินครับตรงนี้ละครับที่ทำให้ผมพอกับนางพายาบาลสาวมีเขี้ยว(ตอนฟังคำอธิบายเกี่ยวกะค่ารักามองแต่เขี้ยวเลยตูยิ่งตอนหลอกให้นางพายาบาลยิ้มนี่ละสุดยิดจริงๆตูT_T) แล้วอาม่าขนาดขาหักแล้วก็ยังไม่วายหาคู่ให้หลานชายอีกด้วยการคุยกะตูว่าแล้วนี่ตุมีแฟนหรือยังแถมยังบอกว่านางพายาบาลน่ารักดีนะอีก(อ่าม่าสุดยอดT_T)

คุณกะคุณหมอได้ซักพักคุณหมอก็บอกว่าอาม่าขาหักต้องผ่าตัดด่วน...ตรงอาการจะไม่บรรยายมากนะครับ ก็จัดแจงเช็กอินเอ้ยแอดมิตเข้าเป้นผู้ป่วนใน เพื่อรอการรักษาที่ห้องเตรียมตัวผ่าตัด....

หน้าห้องผ่าตัดนั่นเองส่งอาม่าเข้าไปเป้นที่เรียบร้อยก้นั่งรอยอุ่หน้าห้องไม่รู้จะไปไหนเลยต้องนั่งรออยู่หน้าห้องเห้น่วาผ่าตัดประมาณ2ชั่วโมงพอที่จะหลังรอได้ แต่ว่ามันก็มีเหตุการณ์แปลกๆเข้ามาอีกจนได้เช่นมีคนอื่นมาส่งคนเข้าห้องผ่าตัดเหมือนกันแต่คำลามันต่างกันแฮะ"เอาน่าเดียวออกมานมก็โตแล้วยะ..." "เดียวออกมาก็สวยแล้วอย่ากัวเลย" "เอา...ออกแล้วจะได้ไปแรดได้ซักทีนะแก"(เอาอ่าไรออกวะ*0*)...

ผ่าตัดเสร็จคุณหมอให้ไปเตรียมความพร้อมของร่างกายในห้องICUก่อน ในห้องนี้ก็เป้นห้องปลอดเชื่อ แต่นางพายาบาลไม่ปลอดเชื่อความงามเลยครับ นางพายาบาลในชุดฟ้าตาโตผมยาวที่นี่คือโรงพายาบาลจริงหรือนี่...(นางพายาบาลมีหนวดด้วยละเอสคุงแต่ชักทำให้ผมชอบสาวหนวดเข้าไปทุกทีแล้วสิมันคือความโมเอะสินะ)...

วันต่อมาผมมาที่โรงพายาบาลอีกครั้งเอาอาม่าออกจากห้องICUไปพักห้องคนใข้ปรกตินั่นผมได้รุ้สึกถึงความพิเศษอีกแบบของโรงพายาบาลนี้นั่นคือหน่วยส่งของภายในโรงพายาบาล จะใช้สาวๆติดโรเลอเบลด นี่ละครับสุดยิดเมหือนกันสาวในชุดเหลืองกระโปงฟ้าสั้นๆ เวลาสเก๊ตไปนั้นกระโปงจะพริ้วๆ ทำให้สายตาโฟกัสที่ได้เธอได้ลำบาก- -*

จากนั้นกลับมาที่ห้องพักแค่ชันที่พักมีจุดที่นางพายาบาลอยุ่ถึง2จุด นับว่าเยอะมากถ้าเทียบกะโรงพายาบาลอื่นแล้วนางพายาบาลแต่ละคนนั้น...โทษนะครับ...นางฟ้ามาเกิดหรือครับวันแรกๆอาม่ายังอาการไม่ค่อยดีต้องติดสาวปัสสาวะอยุ่ก้ยังไม่ค่อยเรียกนางพายาบาลเท่าไรมีเข้ามาวัดความดันเป้นบางช่วงก็แทบแย่แล้วครับแต่วันหลังๆเอาสายปัสสาวะออกแล้วนี่สิครับ กดเรียนนางพายาบาลมาแต่ละครับ..เฮ่อ..พวกเธอมาทีละ4คน- - ต้องกลั่นหายใจก่อนที่พวกเธอจะเข้ามากันเช้ากลางวันเย็นดึก ผลัดกันเปลี่ยนหน้าเข้ามาแต่เรื่องหน้าตานั้น นางฟ้ากันทุกคนครับ

ป.ล. ผมว่านางพายาบาลแต่ละคนของที่นี่อายุเฉลี่ยไม่น่าจะเกิน30แต่ก็ไม่แน่อาจจะมีแอบน่ารักตอนแก่

ป.ล.2 อาม่าผมออกจากโรงพายาบาลในเวลา5วันแข็งแรงดี

ป.ล.3 น่าจะยังมีเรื่องมากมายที่ผมยังมองไม่เห้นในโรงพายาบาลนี้

ป.ล.4 ถึงจะเป็นประกันสังคมแต่คุณภาพนางพายาบาลก็ไม่ได้ด้อยไปเลย