คุณจะเคยคิดกันบ้างหรือเปล่าว่าชีวิตของคนเรานั้นมันก็แค่ วันนี้พรุ้งนี้เท่านั้นเองจะมีใครซักกี่คนที่ได้รู้ว่าความตายนั้นเป็นแค่เรื่องเล็กน้องในชีวิตประจำวันของใครบางคนเท่านั้นเอง ครั้งนึงผมได้รับรู้ถึงความรู้สึกเช่นนี้ ตอนนั้นผมไปเฝ้าใข้ให้กับคุณปู่ เรื่องจากท่านป่วยหนักหลังจากที่ย่าเสียไปไม่นานเหมือนกับว่าการจากไปของคุณย่านั้นทำให้คุณปู่เสียใจอย่างมากจนถึงขั้นต้องเข้าโรงพายาบาล แล้วโรงพายาบาลที่ไปรักษาก็เป็นของรัฐบาล(พอดีน้าเป็นราชการเลยรักษาฟรีดูยาที่ให้ก็มีคุณภาพ)ในช่วงครึ่งเดือนแรกนั้นไม่มีปัญหาอ่าไร นอนห้องเดี่ยวพิเศษ ยังสบายๆอยู่คุณปู่อาการก็ยังไม่หนักเท่าไรเลยให้นอนพักรักาาไปก่อนแต่ว่าพอจบงานศพคุณย่าไปไม่น่าเท่าไรอาการของคุณปุ่ก็แย่ลงเรื่อยจนอยุ่ห้องเดี่ยวไม่ไหว ต้องย้ายไปห้องรวมเพื่อที่จะได้อยู่ใกล้หมอมากกว่าห้องเดี่ยว ห้องนี่ละครับจุดเริ่มต้นของสิ่งที่ไม่มีวันลืมได้เลยของผม ห้องนี่จะแบ่งเป็น3ล๊อก คือ ซ้าย กลาง ขวา

ทางด้านซ้ายนั้นจะเป็นแบบติดแอร์ ขวานั้นไม่ติดแอร์ แต่ว่าอันกลางของปู่ผมนั้นเป็นส่วนของคนที่อาการหนักมาก ในวันแรกผมมาเฝ้าก็ยังไม่คิดอ่าไรมากตกดึกหมดเวลาเยี่ยมกลับบ้านไป อีกวันมาผมอาจจะยังไม่รู้สึกตัวว่าเตียงในล๊อกกลางนั้นว่างลง ผมคิดว่าคงอาการดีขึ้นเลยย้ายออกไป แต่ว่ามันไม่ใช่แบบนั้นครับ ผมอยุ่มาอีกวันถึงได้รู้ว่า เตียงที่ว่างไปนั้นเค้าเสียชีวิตไปแล้วแล้วสิ่งนี่ก็เกิดขึ้นทุกวัน ผู้ป่วยใหม่ย้ายเข้ามาล๊อกกลางวันรุ่งขึ้นอาจจะตายไปเลยเป็นสิ่งที่เริ่มพอรับได้สำหรับผมแล้ว บางครั้งผมเห็นคุณลุงท่านั้นยังพอพูดได้ดีผมจึงได้เข้าไปพูดคุยด้วยเนื่องจากเตียงอยู่ไม่ไกลกันมากแล้วคุณปู่ผมก็หลับไปแล้วด้วย ผมคุยกับคุณลุงคนนี้สนุกมากจนคิดว่าคุณลุงไม่ได้ป่วยอ่าไรมากผมกลับบ้านไปวันรุ่งขึ้นมามาเฝ้าคุณปู่ผมใหม่ แต่ว่าคุณลุงคนนั้นก็อยู่ดีๆ ช๊อกหัวใจหยุดเต้นไปคุณหมอก็ออกมาช่วยกันเป็นการใหญ่แต่ก็...ไม่สามารถดึงเอาชีวิตกลับมาได้จากการที่มีอายุมากแล้ว จากนั้นก็มีผู้ป่วยเข้ามาอีกหลายรายที่ผลัดเปลี่ยนหมุดเวียนเข้าออก ที่ออกไปนั้นเสียชีวิตทั้งหมด ผมเริ่มปลดกับคุณปู่ที่นอนอยู่สภาพรอบตัวนั้นทำให้ผมมองดูความตายเป็นเรื่องชินชา แต่ว่าเรื่องยังไม่จบเพียงเท่านี้

ในอีกสัปดาห์ต่อมานั้นมีผู้ชายเข้ามาสภาพล่อแล่เต็มทำอาเจียนเป็นเลือดคุณหมอต้องเอาเครื่องช่วยหายใจมาใส่ให้(บางคนอาจจะไม่รู้ว่าเครื่องช่วยหายใจนั้นใส่ยากมากคิดเอาแล้วกันนะครับเอาท่อขนาดครึ่งนิ้วสอดจากปากลงไปถึงคอ)ซึ่งกว่าจะใส่ได้ก็นานอยุ่พอสมควรผุ้ป่วนคนั้นสลบไปคงเป้นผลจากความเหนื่อยและการเสียเลือดพอพี่แกตื่นขึ้นมาไม่รู้เรื่องอ่าไรก็พายายามจะเอาเครื่องช่วยหายใจออก(คงเพราะว่าเจ็บมาก)แต่ว่าผมเองก็ห้ามไว้เพราะรู้แน่ว่าถ้าเอาออกแล้วการใส่เข้าไปใหม่นั้นคงทำให้เกิดผลเสียมากกว่าผลดีแน่หลังจากนั้นผมก็ห้ามเค้าอยู่หลายทีแต่ว่าระหว่างที่ผมกำลังจะเดินไปทานน้ำนั้นเองผมหันไปมองสายที่เป็นเหมือนสายคล้องชีวิตของชายคนนั้นก็ถูกตัวเค้าเองดึงหลุดออกมาผมรีบบอกพยาบาลที่อยู่ใกล้ๆจากนั้นชายคนนั้นก็ช๊อกด้วยจากการขาดอากาศ หมอต้องเร่งเอาสายจากเครื่องช่วยหายใจเข้าไปใหม่แต่ว่าก็สายเกินไปแล้ว ผมเริ่มคิดในใจอีกครั้งว่าถ้าผมห้ามเค้าได้ทันคงไม่มีผลแบบนี้และผมก็ได้รู้ว่าความเป็นกับความตายนั้นอยู่ห่างกันไม่มากผมรู้สึกแย่กับการที่ช่วยเหลือเค้าไม่ได้จริงๆ

ป.ล. คุณปู่ผมเสียหลังจากนี้ไปอีก1เดือน

ป.ล.2 ผู้ป่วยที่เสียชีวิตในล๊อกกลางนั้นเฉลี่ย1.5คนต่อวัน ทุกวันผมต้องเห้นคนตาย1-2คนทุกวัน

ป.ล.3 อยากจะให้ผุ้อ่านใช้ชีวิตอย่างมีความสุขอย่าพายายามหาความทุกข์ใส่ตัวนะครับ